ماموریت ‪ ۱۲‬نفر برای شکستن طلسم مربیان خارجی در جام جهانی

١٢‬مربی خارجی در جام جهانی حضور می یابند تا با رهبری تیم‌های مختلف، طلسم عدم موفقیت مربیان خارجی را بشکنند.

شاید صف شکن‌ترین مربی در بین این دوازده نفر و تنها فردی که تاکنون طعم موفقیت را در مسابقات جام جهانی چشیده کارلوس آلبرتو پریرا باشد.

پریرا برزیلی در سن ‪ ۶۷‬سالگی خود را برای ششمین حضورش در جام جهانی به عنوان مربی آماده می‌کند. علاوه بر دو بار حضور وی همراه با تیم کشورش برزیل در سال ‪ ۱۹۹۴‬و ‪ ۲۰۰۶‬وی مربیگری تیم کویت در سال ‪ ،۱۹۸۲‬مربیگری تیم امارات متحده عربی در سال ‪ ۱۹۹۰‬و مربیگری تیم عربستان سعودی در سال ‪۱۹۹۸‬ را به عهده داشت.

پریرا مربی تیم میزبان جام جهانی ‪ ( ۲۰۱۰‬آفریقای جنوبی ) که دیدار افتتاحیه برابر تیم آینده دار مکزیک را پیش رو دارد می‌گوید: خیلی جسورانه خواهد بود اگر بگویم ما شانس به دست آوردن جام را داریم اما، با کمال اطمینان می‌گویم که ما خود را برای برداشتن هر مانعی که سر راهمان قرار بگیرد، آماده کرده‌ایم . ما نهایت تلاشمان را می‌کنیم تا تیم افریقای جنوبی در مقابل هر حریفی احساس افتخار کند. این پیامی است که من به همه بازیکنانم داده ام و آنها هم به خوبی آن را فرا گرفته اند.

به نظر می‌رسد که تیم بافانا بافانا ( لقب تیم آفریقای جنوبی به معنی پسرها) در این اظهارات هماوردطلبانه تنها نیست.

در ارزیابی اخیر فیفا ‪ ۱۴‬درصد از مردم افریقای جنوبی گفتند که معتقدند تیم میزبان می‌تواند تا مرحله نهایی پیش برود.

دیگر مربی با تجربه‌ای که در کشورهای بیگانه نیز مربیگری کرده فابیو کاپلو است. به نظر می‌رسد که ایتالیایی‌ها فرمول هماهنگ شدن سریع با یک تیم در کشور خارجی را کشف کرده اند.

کاپلو در مصاحبه‌ای با ( فیفا دات کام) مساله را این طور توضیح می‌دهد:
مهمترین چیز این است که بفهمی کجا داری کار می‌کنی. تو باید طرز فکر بازیکنان، کشور یا شهری را که در آن کار می‌کنی درک کنی . برای مثال در میلان مردم بیشتر محتاط هستند، در رم آنها بیشتر آتش مزاج و پرشورند و غیره . فقط وقتی می‌توانی مناسبترین شیوه کاری برای کمک به بازیکنان و تیم را انتخاب کنی که به عنوان مربی این اصل را فهمیده باشی .


***دلایل و نشانه ها
نه تنها آرژانتین و آلمان دو کشور صاحب نام در عرصه فوتبال بین‌الملل به شمار می‌روند، بلکه کشورهایی هستند که بیشترین مربی را در جام جهانی ‪۲۰۱۰‬ افریقای جنوبی دارند. جدای از مربی‌های تیم‌های ملی خودشان، دو مربی دیگر از هر کدام از این کشورها در فینال خواهد بود. مارسلو بایلسا و جراردو مارتینو مربیان آرژانتینی هستند که به ترتیب مربیگری تیم‌های شیلی و پاراگوئه را به عهده دارند. اوتمار هیتزفلد و اتو رهاگل نیز تیم های سوئیس و یونان را مربیگری می‌کنند.

استرالیا بعد از استفاده از گاس هیدنیک در ‪ ۲۰۰۶‬به یک مربی آلمانی دیگر یعنی پیم وربیک امید بست. در ضمن رینالدو روئدا کلمبیایی از سوی هندوراس برای مربیگری دعوت شد.

نخستین تجربه میزبانی جام جهانی در آفریقا پای دو مربی متولد این قاره را نیز به این مسابقات بازکرد. ربح سعدان مربی تیم الجزایر و کارلوس کوئیروز سرمربی متولد موزامبیکی تیم پرتغال .

بقیه تیم‌های آفریقایی برای موفقیت در قاره خود از مربیان خارجی استفاده کرده اند.

لارس لاگربک مربی سوئدی تیم نیجریه امید زیادی برای حضور این تیم ملقب به سوپر ایگلز در نیمه نهایی دارد. لاگربک در مصاحبه‌ای با فیفا دات کام گفت : من همیشه با انگیزه پیروزی در مسابقات پیش رفته ام ، بنابر این ترسی از شکست ندارم . اگر به توانایی‌های خودت ایمان نداشته باشی حق چندانی برای حضور در مسابقات نداری . من فکر می‌کنم تیم نیجریه شانس خوبی برای پیشروی دارد.

سون گوران اریکسون سوئدی مربی تیم ساحل عاج دیگر مربی خارجی تیم‌های آفریقایی است . پل لو گون فرانسوی مربی تیم کامرون و میلان رایه واک مربی صربستانی تیم غنا نیز نمونه‌های دیگری از این مساله هستند. رایه واک در پاسخ به این سئوال که آیا نخستین تجربه برگزاری جام جهانی در آفریقا فشار بیشتری بر او وارد می‌کند، گفت : شاید کمی کلیشه‌ای به نظر بیایداما من به هیچ فشار اضافه و غیر ضروری نیاز ندارم . تنها چیزی که برای ما اهمیت دارد کسب نتیجه است . صعود در گروه خودمان و در مرحله حذفی اگر رایه واک بتواند این درجه از عزم و اراده را در طول مسابقات حفظ کند، ممکن است بتواند نامش را در کتابهای تاریخ به عنوان نخستین مربی خارجی که تیمش در جام جهانی موفق می‌شود به ثبت برساند.

/ 0 نظر / 7 بازدید